Waarom het maximale laadvermogen van een EV niet alles zegt

Wie aan een snellader van 300 of 400 kW stopt, zou kunnen denken dat zijn elektrische auto ook met dat vermogen zal laden. Zo eenvoudig is het echter niet. De werkelijke laadsnelheid wordt bepaald door verschillende factoren: uiteraard het vermogen dat de laadpaal kan leveren, maar ook het laadvermogen dat de auto kan aanvaarden, én de omstandigheden waarin wordt geladen.

Zo spelen onder meer de laadstatus (State of Charge ofte SoC), de temperatuur en de eventuele preconditionering van de batterij een rol. Bovendien wordt bij sommige laadstations het beschikbare vermogen verdeeld wanneer meerdere voertuigen tegelijk laden.

Een laadpaal waarop 300 kW staat aangegeven, levert dus niet automatisch 300 kW aan elke aangesloten auto. Kan uw EV maximaal 150 kW aanvaarden, dan zal hij ook aan een krachtigere laadpaal nooit sneller laden dan 150 kW. En ook die waarde zal niet altijd gehaald worden. Het omgekeerde geldt echter eveneens.

Zo gebruikten we in onze videotutorial over dit onderwerp een Zeekr 7GT, die volgens de constructeur een maximaal laadvermogen van 420 kW heeft. Met die auto bezochten we een snellaadstation van Electra. Sommige stations van deze aanbieder gaan tot 400 kW, maar het maximale vermogen van het station in kwestie bedroeg 300 kW. Vanzelfsprekend kon onze 7GT hier zijn opgegeven piekvermogen van 420 kW dus niet bereiken.

Maar zelfs wanneer laadpaal en auto perfect op elkaar zijn afgestemd, blijft er een belangrijke nuance: een elektrische auto laadt vrijwel nooit gedurende de volledige laadsessie tegen zijn maximale vermogen.

Hier komt de laadcurve in beeld. Wanneer de batterij relatief leeg is, kan ze doorgaans de hoogste hoeveelheid stroom opnemen. Zeker wanneer ze op de juiste temperatuur is gebracht – bijvoorbeeld doordat de auto voor zijn aankomst aan de snellader de batterij heeft gepreconditioneerd – kan het laadvermogen snel naar zijn piek stijgen. Die piek houdt echter niet noodzakelijk lang aan.

Naarmate de batterij voller raakt, verlaagt de auto immers geleidelijk het laadvermogen. Dat gebeurt onder meer om de batterij te beschermen en de temperatuur onder controle te houden – het laden van een batterij genereert immers onvermijdelijk hitte.

Zet je het laadvermogen tegenover de laadstatus van de batterij in een grafiek, dan krijg je de laadcurve. En precies die curve is in de praktijk vaak interessanter dan het hoogste getal op de technische fiche.

Neem twee verschillende elektrische auto’s. Auto A kan een piek van 250 kW bereiken, maar houdt die slechts enkele minuten vol. Auto B haalt maximaal 200 kW, maar kan dat absoluut gezien lagere vermogen veel langer vasthouden. Ondanks zijn minder hoge piekvermogen kan het dus zijn dat auto B daardoor over een bepaalde laadbeurt uiteindelijk sneller dezelfde hoeveelheid energie bijlaadt.

Wie elektrische auto’s op hun laadprestaties wil vergelijken, kijkt daarom beter naar de gemiddelde laadsnelheid over een relevante laadcyclus en de benodigde laadtijd dan uitsluitend naar het maximale aantal kilowatt.

De laadcurve verklaart meteen waarom bij snelladen zo vaak over de grens van 80% wordt gesproken. Over het algemeen verloopt snelladen het efficiëntst tussen ongeveer 20 en 80% batterijniveau, al verschilt de precieze curve van model tot model. Boven 80% neemt het laadvermogen doorgaans sterk af.

Tijdens een lange rit kan het daarom sneller zijn om meerdere kortere laadstops in te plannen dan één keer te wachten tot de batterij bijna volledig vol is. Een krachtige snellader komt daarbij vooral tot zijn recht wanneer de auto zelf gedurende een groot deel van de laadsessie een hoog vermogen kan verwerken.

Wanneer een snellaadstation bijvoorbeeld laders met verschillende piekvermogens telt, heeft het weinig zin om per se die met de hoogste waarde te kiezen als die veel hoger ligt dan het maximale laadvermogen van je auto. Uw collega-EV-rijder wiens auto een hoger vermogen kan verteren, zal u dankbaar zijn…

Kortom: kijk bij de vergelijking van elektrische auto’s niet alleen naar het maximale laadvermogen. De laadcurve vertelt veel beter hoe snel een EV in de praktijk kan laden – en uiteindelijk hoeveel minuten de bestuurder werkelijk aan de laadpaal doorbrengt.